Meditatie

Een versteend teken van Gods liefde in een uitgemoord dorp.

In onze vakantie hebben we Oradour-sur-Glane bezocht. Lang geleden waren we daar al eens met onze kinderen.  Het dorp nabij Limoges werd op 10 juni 1944 door de tweede Pantserdivisie van de Duitsers volledig uitgemoord. Het was een vergeldingsactie omdat er in de buurt een spoorbrug door het verzet was opgeblazen. Vrouwen en kinderen werden de kerk ingedreven, alle mannen werden in groepen doodgeschoten. In de kerk werd een grote kist met munitie binnen gesjouwd die tot ontploffing werd gebracht. Vrouwen en kinderen die toch de kerk uit probeerden te komen, werden met machinegeweren doodgeschoten. Allen vonden de dood.

Na de oorlog is er een wet uitgevaardigd dat alles zo moet blijven liggen zoals het toen was, uitgezonderd uiteraard de lichamen die begraven liggen op het kerkhof. Lopend door de straatjes zie je ruïnes van zwartgeblakerde huizen met bordjes erbij: een kapsalon, een bakkerij, een slager, een kruidenier, een smid, een garage. Hier en daar zijn roestige restanten van uitgebrande auto’s te zien, net als het verkoolde geraamte van een naaimachine.

Ook de kerk waar alle vrouwen en kinderen werden vermoord is een ruïne. In een hoekje van de kerk stuitte ik tijdens onze droeve wandeling op het doopvont. Opeens realiseerde ik me dat wellicht veel van de in die paar uur vermoorde mensen en kinderen hier waren gedoopt. Ze droegen het teken van Christus, maar als beesten werden ze afgemaakt. Alle 643 inwoners vonden de dood.

Oradour-sur-Glane ligt er als een doods monument dat bewijst waartoe mensen in staat zijn. Alleen het doopvont getuigt nog van de liefde van God. Want ondanks het geweld dat mensen elkaar aan doen, toen en nu, is er Gods trouw die niet los laat wat zijn hand begonnen is.

Aart Veldhuizen