start.

geschiedenis.

organisatie.

agenda.

activiteiten.

jeugdwerk.

meditatie.

gebouwen.

gebruik.

fotoalbum.

restauratie.

contact.

links.

beleidsplan.

anbi kerk.

anbi diaconie.

KERK LANGWEER

Meditatie

 

O Kindeke teer…..

 

Vijf jaar geleden had ik een groot kerstspel geschreven dat we opvoerden in de centrale hal van verpleeghuis Bloemkamp. Wekenlang tevoren was er gerepeteerd en het beloofde een hele happening te worden. Toen het zover was, zaten de bewoners van Bloemkamp er in alle rust naar te kijken. Het grootste spektakel ging aan hen voorbij. Ik had blijkbaar te hoog ingezet voor de doelgroep. Totaal anders reageerden de bewoners toen er een echt kindje werd binnengedragen door de man en vrouw die Jozef en Maria speelden. De reactie van de bewoners was overweldigend, dit vond men prachtig! Alle gesprekken nadien gingen over dat kindje en niet over de prestatie die de acteurs hadden neergezet. En zo hoort het ook, maar dat bedacht ik later pas.

 

De herinnering komt weer bij me boven nu ik mijmer over het aloude kerstlied ‘O kindeke klein, o kindeke teer’. Het lied roept beelden op van een baby’tje van vlees en bloed, een klein kwetsbaar wonder van nieuw leven. Ik merk een verlangen om op te roepen om het komende Kerstfeest niet groter te maken dan de geboorte van een baby’tje: kwetsbaar, klein en teer. Een baby’tje centraal stellen, is genoeg. Tegelijkertijd besef ik hoezeer ik mezelf daarin tegenspreek. Want is er eigenlijk wel iets dat groter is dan de geboorte van een baby?

 

Ik hecht aan het beeld van dat kleine kindeke in de kribbe. Het wonder van de geboorte van een kind relativeert alle zogenaamd grote verhalen. Alles moet opzij voor de poppeslok!

 

 

In onze wereld is wordt aan grootheid veel belang gehecht. De verkiezingen voor de (grootste) sportman en -vrouw van ons land zijn weer in volle gang en het is ook voor hen die niet verkozen zijn belangrijk om je op de kaart te zetten en een groot netwerk te hebben. Want dan stel je wat voor. Het grootheidsverlangen achter “Amerika first” van Donald Trump zit ook mij in het bloed als ik trots ben op het aantal connecties op LinkedIn. Blijkbaar hangt dat in de lucht. Zelfs de kerk verlangt er naar om weer groot te zijn, waarbij we maar liever vergeten dat de kerk in de tijd dat zij nog groot en machtig was lang niet altijd een fijne rol heeft gespeeld. Maar tegenover dat grootheidsverlangen leert het kindeke me dat kerk-zijn niets is anders dan samen vol verwondering rond de kribbe staan.

 

Kerst zet het hele verlangen naar grootheid op zijn kop. Het kindeke is teer en schijnbaar onbeduidend. Nog zonder vrienden op Facebook en Twitter-account en zelfs zonder een fatsoenlijk dak boven het hoofd. En zo vieren wij deze weken midden in een grote wereld met grote uitdagingen, problemen en conflicten de geboorte van een kind. Het ontroert me, blijkbaar ben ik op de mensen in verpleeghuis Bloemkamp gaan lijken en is de hoofdrol van een baby voor mij genoeg. Voor even valt al het andere weg. Een zuigeling eist alle aandacht op. Het is een ietwat donkergekleurde zuigeling ook nog eens, dat kindeke uit het Midden Oosten. Onschuldig, open naar de toekomst. Een nieuw begin.

 

Die verwondering met Kerst heeft alles met geloof te maken. Het raakt aan een weten dat de kleine dingen er – misschien wel als enige – werkelijk toe doen. Samen het dorp leefbaar houden bijvoorbeeld doet er toe. Of kleiner: de hond uitlaten voor buren die dat niet meer zo gemakkelijk kunnen. Of nog kleiner: een liefdevol gebaar naar een medemens. Dat doet er toe. Wat daar gebeurt tussen mensen noem ik God.

 

We gaan Kerst vieren, vast groots en meeslepend, sfeervol met fantastische maaltijden als jaarlijkse poppeslok. Maar ook met verwondering tijdens de Krystkuier op Kerstavond en een paar uur later tijdens de Kerstnachtdienst in de Dorpskerk. Zo herleeft het kleine verhaal van het kind in de kribbe, dat nietige begin, dat zo’n enorme kracht heeft dat het tot vandaag telkens weer opnieuw geschiedt.

 

 

 

Aart Veldhuizen.

 

meditatie
omhoog ^
volgende >