start.

geschiedenis.

organisatie.

agenda.

activiteiten.

jeugdwerk.

meditatie.

gebouwen.

gebruik.

fotoalbum.

restauratie.

contact.

links.

beleidsplan.

anbi kerk.

anbi diaconie.

KERK LANGWEER

Meditatie

 

Boer zoekt vrouw.

 

Boer zoekt vrouw is weer begonnen. Ik beken meteen maar: ik ben een liefhebber. Ik zwijmel mee met al of niet ontstane romances en bekijk op internet soms zelfs filmfragmenten die op televisie niet werden uitgezonden. Ik ben ook fan van Yvon Jaspers, de vrouw die elke boer zonder vrouw natuurlijk het liefst zou willen trouwen. En menig boer met vrouw misschien ook wel. En menig boerin wellicht ook. Ik las in de krant dat ze onder vuur ligt omdat ze mogelijk sluikreclame maakt in één van haar televisieprogramma’s. Maar ondertussen is ze toch maar mooi getrouwd vanuit de kerk van Langweer. Zo! En alsof dat nog niet genoeg is: ze is erg goed om zelfs stille boeren tot spreken te krijgen. In trainingen over gespreksvoering geef ik vaak de opdracht om te kijken hoe zij in Boer zoekt vrouw gesprekken voert. Daar valt van te leren. Ooit schreef ik er een heel artikel over, maar dat is niet geschikt voor deze pagina.

 

Yvon Jaspers heeft Boer zoekt vrouw niet zelf bedacht. De opzet is een paar duizend jaar ouder en is te vinden in de oorsprong van het Jodendom en dus ook van het Christendom. Je kunt zelfs zeggen dat het hele verhaal van God en de mensen begonnen is met een Boer die zijn vrouw zoekt. En het loopt er telkens ook weer op uit, daarover straks meer.

Die eerste versie van Boer zoekt vrouw gaat over Abraham, de reizende veehouden. Abraham kreeg een stem, een ingeving, een droom of wat dan ook maar. Hij erkende die als de stem van God. “Ga, ga jij, naar het land dat ik je wijzen zal.” Een volk, een land en een zegen zou hij worden. En hij ging. Mogelijk uit onvrede met het bestaande. Want daarom gaan mensen op reis. Vanuit een verlangen dat het elders beter is. Beloofd land. “Sara, we gaan. Ik heb gedroomd, of een stem gehoord. Van God. Volgens mij. We moeten van hier gaan. Naar het beloofde land. Er bestaat namelijk een beloofd land. En we zullen daar tot een groot volk worden. En tot zegen zijn. Jij en ik.”

Het is onvoorstelbaar dat Sara meeging die met Abraham al in Doniahiem had kunnen wonen. Zij had die stem van God niet gehoord. Maar ze ging toch mee. Ik zou thuis blijven. Hun min of meer geadopteerde neef Lot gaat ook mee. Verder hebben ze geen kinderen. Lot zal vast degene zijn die een groot volk zou worden met wie het familieverhaal verder gaat.

Als ze in het beloofde land aankomen, blijkt daar hongersnood te zijn. Het doet me denken aan die overvolle kampen in Griekenland waar vluchtelingen, die eindelijk het gedroomde Europa hebben bereikt, in een uitzichtloze situatie vast zitten. Abraham en Sara trekken reizen door naar Egypte. Egypte is het land dat symbool staat voor de dood. Daar verspeelt Abraham bijna Sara door haar min of meer uit te huwelijken aan de farao, wat hij daarna nog bij twee gelegenheden zal doen. Als dat doorgegaan was, was het einde verhaal geweest. Dan hadden we maar een bijbeltje gehad tot halverwege Genesis 12, met altijd dezelfde preken van de dominees: “je kunt dromen wat je wilt, je kunt stemmen horen die je aan God toe schrijft, maar het eindigt toch met een fiasco”. Ik weet niet of ik dan nog naar de kerk zou gaan.

Het wordt nog uitzichtlozer. Lot blijkt niet de belofte van een volk, een land en een zegen niet te kunnen dragen. Er wordt daarom een kind verwekt bij de slavin Hagar, maar ook die weg loopt dood. Als Sara dan uiteindelijk op hoge leeftijd alsnog een kind krijgt, Izaäk, kind van de lach, krijgt Abraham de bizarre opdracht hem te doden. Op wonderlijke wijze gaat dat niet door, maar opnieuw hangt het hele latere bestaan van het volk Israël aan een zijden draadje. En dan sterft Sara. Ook dat nog. Nu zijn alleen Abraham en Izaäk nog over. Het graf van Sara is hun enige grondbezit. En boer Izaäk heeft geen vrouw. Hoe gaat dat verder met die belofte van God over een land, een volk en een zegen? Het is de vraag van alle tijden.

Dan roept Abraham zijn knecht bij zich. Abraham vertelt zijn knecht dat hij een vrouw moet gaan zoeken voor zijn zoon Izaäk. Deze vrouw zal niet alleen vrouw voor zijn zoon en ook niet alleen boerin in het boerenbedrijf, al heeft ze wel iets met dieren. Ze moet één van de oermoeders worden van het verhaal van God en mensen.

Op wonderlijke wijze vertelt de verteller in Genesis 24 hoe boer Izaäk aan zijn vrouw Rebecca komt. Aan de gesprekken die daar rond de put in het verre Mesopetamië plaatsvinden, kan zelfs Yvon Jaspers nog een puntje zuigen. Zo komt boer Izaäk aan zijn vrouw. Zeker, het gaat niet altijd lekker in dat huwelijk. Rebecca krijgt twee jongens die al in haar schoot mot met elkaar hebben. Ezau geeft om Ezau en Rebecca om Jakob. En Rebecca laat Jakob zelfs vader Izaäk op zijn sterfbed bedriegen.

 

Het leidt allemaal tot een hoop gedoe. Het blijkt maar weer dat in Bijbelverhalen nog veel meer gebeurt dan op de televisie, ze zijn puur als het echte leven. En ze zijn ons overgeleverd met een doel met het oog op vandaag: ook als de weg dood lijkt te lopen, gaat het toch door. Er is telkens weer een nieuw begin. Het wordt wat met die familie van Abraham ondanks al dat geploeter. Het wordt wat met dat volk ondanks alles wat er mis gaat. Het wordt wat met Jezus ondanks het kruis waaraan Hij gespijkerd wordt. En het wordt wat met zijn volgelingen. En daarmee zegt het ons vandaag hetzelfde: het wordt wat met ons, met mij, met jou, met ons dorp, met de kerk, met ons land, met de wereld. Het leven loopt niet dood. Want telkens weer vindt de boer zijn vrouw. En samen zijn ze, ondanks alle lek en brek, tot zegen.

En daarmee komt het grote patroon achter alle Bijbelverhalen verhalen in beeld. De mensheid is de bruid. En God is als die boer die ons telkens weer als zijn vrouw zoekt. Telkens weer weet Hij ons als zijn vrouw te vinden en zorgt Hij er zo voor dat de weg niet doodloopt, maar open is. Open naar de toekomst, naar een land van melk en honing. Ondanks alles.

Aart Veldhuizen.

meditatie
omhoog ^
volgende >