start.

geschiedenis.

organisatie.

agenda.

activiteiten.

jeugdwerk.

meditatie.

gebouwen.

gebruik.

fotoalbum.

restauratie.

contact.

links.

beleidsplan.

anbi kerk.

anbi diaconie.

KERK LANGWEER

Meditatie

 

“Kyrië eleison”

 

Er zijn momenten dat je geen woorden hebt voor wat jou of een ander overkomt. Woorden schieten dan te kort en als je al woorden zou kunnen bedenken zijn die vaak nog ongepast ook. Je kunt eigenlijk maar twee dingen doen: stil vallen of het uitschreeuwen.

Ergens in het begin van de kerkdienst bidden we altijd het gebed om ontferming. Dat is precies de plek waar dat gebeurt. Uitgesproken wordt wat ons dwars zit. Zo’n schietpartij in een synagoge in Pittsburg, een gruwelijke hongersnood in Jemen terwijl de wapenhandel naar de landen die daar al jaren oorlog voeren alsmaar doorgaat.

Een defensiespecialist vertelde mij dat de wapens die aan die landen (door veelal westerse mogendheden) zijn verkocht, nieuwe wapens zijn die daar mooi kunnen worden getest op doelmatigheid. Hoe absurd zit deze wereld in elkaar. Daar zijn geen woorden voor en voor veel andere dingen ook niet.

Ooit waren er in de kerk in Sneek mensen uit Zuid-Amerika te gast. Zij gingen voor in het gebed om ontferming. Ze schreeuwden erbij. Luidkeels werd geroepen “Kyrië eleison” (Heer, ontferm U!). Wij doen het vaak een stuk beschaafder, vaak met een Kyrië uit de kloostergemeenschap van Iona, dat we dan in wisselzang zingen. Dat is meer dan alleen maar gewoon mooi. De één zet het in en de ander valt bij. Dat is zoals het leven gaat. Maar dat schreeuwen bleef me bij. Ik vond later het ook in een Misse Solennelle van Louis Vierne, waarin het zingen van het Kyrië – dat een vast element is in de Mis – zacht begint, maar gaandeweg overstemd wordt door twee verschillende orgels die daar fel overheen krijsen, waarna de twee koren die eraan meewerken ook beginnen te schreeuwen, welhaast als een aanklacht omhoog.

Bij het “Kyrië eleison” bidden we niet om een oplossing. Oplossingen zijn er meestal niet, niet bij de rampen die je persoonlijk overkomen en ook niet bij rampen elders in de wereld. Bij het “Kyrië eleison” gaat het je om ontferming, dat er midden in deze ellende toch iets of iemand is die zich over je ontfermt. Als ik het gebed om ontferming bid, dan weet ik weer waarom ik geloof. Niet omdat ik geloof dat alle dingen die ons overkomen van de hand van God komen. Maar wel omdat ik niet zonder een God wil, die zich ontfermt over mij als ik uit het veld geslagen ben door wat mij overkomt.

Met dat Kyrië gedenken we hen die ons zijn voorgegaan. En gaan we advent in. Met de hoop dat het licht overwint.

Aart Veldhuizen
 

meditatie
omhoog ^
volgende >