start.

geschiedenis.

organisatie.

agenda.

activiteiten.

jeugdwerk.

meditatie.

gebouwen.

gebruiksplan.

fotoalbum.

orgelconcerten.

begraafplaatsen.

contact.

links.

beleidsplan.

anbi kerk.

anbi diaconie.

KERK LANGWEER
meditatie

Meditatie

 

Snakken naar een nieuw begin

 

Waar lange lockdowns nodig waren om kwetsbare medelanders te beschermen, zien we nu kinderen en moeders op de vlucht en beelden van een gruwelijke oorlog. Diverse Oekraïnse gezinnen krijgen inmiddels gastvrij onderdak in recreatiewoningen en appartementen in Langweer. Ik zoek ze allemaal op bij wijze van welkom. Wat een verdriet. Ondertussen komen buiten de eerste bloemetjes uit en gaan we op weg naar Pasen. Kan het wranger? Europa is weer slaaf van geweld en oorlog.

Ik blader door het oude boek Exodus. Het volk is slaaf geworden in Egypte. Egypte staat in de bijbel voor het dodenrijk. Mozes hoort zeggen: “Ga naar farao en zeg dat hij het volk moet laten gaan”. En Mozes zegt: “Wat moet ik zeggen? Ik kom zo moeilijk uit mijn woorden…..”

Die Mozes komt me bekend voor. Die oorlog verwart me. Schokt me. Verlamt me, al is het fijn dat we nu met de komst van de vluchtelingen toch wat kunnen doen. Maar dat mensen zo stom zijn dat ze tot oorlog voeren overgaan, begrijp ik niet. Maar ik weet wel dat het steeds weer zo gaat. Dieren kennen dat niet. Mensen zijn blijkbaar minder dan dieren.

Humaniteit is het antwoord op terreur, zeg ik dezer dagen geregeld. En dat meen ik. Maar het blijft een uitspraak uit verlegenheid. Vluchtelingen gastvrij in ons dorp opvangen, is momenteel ons antwoord op terreur. Kan er nog wat anders? Moeten we misschien met Mahatma Gandhi als voorbeeld met miljoenen mensen vanuit het Westen in een lange vredesoptocht met kaarsen in onze hand het oorlogsgebied binnenwandelen? Misschien is zo’n vredesoptocht wel het meest krachtige antwoord op terreur. “Beste Mozes, ik ken dat ‘wat moet ik zeggen?’ van jou ook. Ik kom ook maar zo moeilijk uit mijn woorden dezer dagen.”

 

Maar de eerste bloemetjes staan alweer boven de grond. En Pasen nadert. En Pasen is het grote feest van bevrijding uit het slavenhuis van Egypte en van bevrijding uit de dood. Die woorden klinken nu wel heel hoog en bijna wereldvreemd. Misschien past het daarom om dit jaar een klein toontje lager te zingen. Pasen wordt dit jaar dan ‘snakken naar een nieuw begin’. Ja, we snakken ernaar. We zullen dus zeker de verhalen gaan lezen. Van dat volk dat de woestijn in werd geleid, dat eerst de woestijn in moest om het beloofde land te bereiken. En van Jezus die gekruisigd werd. En opstond. Als eersteling en als teken dat het laatste woord niet is aan de dood, niet aan de haat en niet is aan het geweld, maar aan de liefde die dat allemaal doorbreken wil.
 

En toch…. Als ik die woorden zo opschrijf, lijken ze me bijna te hoog. Hoe straks Pasen vieren? Ik weet het niet. Of…. Zou ik misschien nu pas ietsjes begrijpen van de mensen die in die tijd geconfronteerd werden met hun bevrijding uit Egypte en de opstanding van Jezus? Hoe dan ook: snakken zúllen we. Snàkken naar een nieuw begin!!

 

Aart Veldhuizen

 

 

 

 

 

omhoog ^
volgende >